جایی نمونده واسه تو

    سیاهیو دربه دری

                                        از روزگار من برو

   برو دیگه دوست ندارم

                                    یه لحظه پیشم بمونی

دیگه نمی خوام تو گوشم

                                    شعرای غمگین بخونی

     اگه نمیری هم بدون

                                که دشمن جون منی

 دلم میخواد هر جوری هست

                                       کنار من جون بکنی

  سیاهیو در به دری

                    غصه ی ناتموم من

  چقدر باید گریه کنم

                                   از من و گریه دل بکن

                                                                

---

   سر گرمی تو..

               شده بازی با این دل غمگین و خستم..

        یادت نمیاد ...     اون همه قولو قرارایی که با تو بستم

با این همه ظلم

              تو ببین باز چه جوری سر این همه قولو قرارا ...من نشستم 

دیوونه نکن..

  به خدا آه ام میگیره دامنتو عاقبت یه روز

         نگو بی خبری  

          نگو نمیدونی گریه شده کار این دل عاشق شب و روز... 

من از دل می گویم تا قلم آن را بر قلب سفیدی حک کند. این نوشتن ها همه بهانه های دلتنگی توست.

که پر از چینی هایی ترک خورده اند.

صخره هم تحمل این همه سکوت را ندارد . فریاد قاطی واژه های دل می شود و مثل اشک از چشم روان می گردد .

          انسان زاده شد.

     زمین به ناز کرشمه ای کرد

                                             کوه بر آمد.

     کوه با دل سنگش ترانه ای خواند

باد رقصان شد

         وگیسوی بیشه ها را پریشان کرد.

                                              گل در سراسر زمین رویید

                گل را بوسیدم

    کرشمه ای کرد و پریشان شد

آنگاه ترانه ای خواندم

                                          ......و ((تو)) زاده شدی....!

لطف یعنی عشق به توان محبت و انتظار یعنی آتشفشانی از عشق که در سکوت زلزله ی صداقت

فوران می کند . زندگی یعنی در یک راه هم سو شدن.

                                                   زندگی یعنی زندگی

دختري از پسري پرسيد : که آيا اون رو قشنگ ميدونه؟

 پسر جواب داد : نه

 دختر پرسيد : آيا دلش مي خواهد تا ابد با او بماند ؟

پسر جواب داد : نه

سپس پرسيد : اگه ترکش کنه گريه مي کنه ؟

 و بار ديگر پسر تکرار کرد : نه

دختر در حالي که ناراحت بود وقتي خواست ديگه بره در حالي که اشک از چشمانش جاري مي شد پسر بازويش را گرفت و

گفت : تو قشنگ نيستي بلکه... زيبايي

من نمي خواهم تا ابد با تو باشم بلکه من ...نياز... دارم که با تو باشم

اگر بري من گريه نمي کنم بلکه من .. ميميرم....  ......... عمــــــــــــــــــــــــــــــاد

                               زين گونه ام...

      كه در غم غربت شكيب نيست

  گر سر كنم شكايت هجران

                   غريب نيست

      جانم بگيرو....

          صحبت جانانه ام ببخش

               كز جانم شكيب هست و....

           زجانان شكيب نيست ...

     گمگشته ديار محبت

   كجا رود

نام حبيب هست و ....

                     نشان حبيب نيست

عاشق منم ....

         كه يار به حالم نظر نكرد

اي خواجه درد هست ...

                                             وليكن طبيب نيست

     آسيمه سر رسيدي

                         از غربت بيابان

         دلخستگي دم از درد

   آوار خيس باران

                   وا مانده در تبي گنگ

    نا گه به من رسيدي

              من خود شكسته از خود

                      در فصل نا اميدي...

 در بركه ي دو چشمم            

                   نه گريه و نه خنده

                    گم كرده راه شب را

سر گشته جون پرنده

                     من ره به خلوت عشق

               هر گز نبرده  بودم

  پيدا نمي شدي تو

                     شايد كه مرده بودم...

            من خود گر فته از خود 

         از خنده ات شكفتم

 چشم  تو شاعرم بود

                  تا اين ترانه گفتم      

در خلوت سرايم

                      يک باره سر كشيدي

               ناگه اي پرنده

  بار دگر پريدي........عمــــــاد

ياد ايامي كه در گلشن فقاني داشتيم... در ميان لاله و گل اشياني داشتيم

هر كه در سينه دلي داشت به دلداري داد...دل نفرين شده ي ماست كه تنهاست هنوز

دل كه رنجيد از كسي خرسند كردن مشكل است

                        شيشه ي بشكسته را بيوند كردن مشكل است

  بار حمالان بدوش خود كشيدن ننگ نيست

    زير بار منت نامرد رفتن مشكل است    "عمـــــــــــــــــاد"......  دلم خونه...                               

امشب اشكي ازچشمي مي ريزد امشب قلبي ميشكند و صداي شكسته شدنش به اسمان مي رود... اما نمي دانم جرا صدايش به گوش خدا نمي رسد؟ من صداي شكسته شدن قلبم را مي شنوم فكر مي كنم اولين نفري باشم كه صداي در هم شكسته شدن قلبم رابا گوشهاي خود مي شنوم نمي دانم خدا مي بيند اگر مي بيند پس چه خداي خاموشيست؟ از اين همه خاموشي قلبم مي گيرد خداي خوب من دوست دارم فرياد بكشم اخر با كه بگويم "قلب من عاشق قلبيست كه اصلا قلب نيست" دلم مي خواهد انقدر فرياد بكشم كه صداي فريادم قلب خدا را به لرزه در بياورد... دلم مي خواهد انقدر فرياد بزنم و ديوانه وار به خدا بگويم اخه خداي خوب من چطور بنده اي افريده اي كه از عهده اش بر نمي آيي؟ تو چطور ميتواني اين همه بي عدالتي را ببيني و به صدا در نيايي مگر نه اين كه مي گويند كه بخشنده اي! من اگر گناهي مرتكب شدم به درگاهت و بزگواريت مرا ببخش و اين همه مرا عذاب مده ... مگر نه اين كه مي گويند تو رحيمي پس چرا تو رحم نمي كني؟ پس در رحمتت كجاست؟ خدايا من خيلي سختي كشيده ام من خيلي رنج ديده ام به اميد اين كه در رحمتت را بسويم باز كني من كه در اوايل جواني چنان در زير بار مشكلات كمرم خم شد كه ديگر قدرت ايستادن از من سلب شده...خدايا به او بگو ,بگو با تمام بديها يش دوستش دارم ...تو كه هميشه در جلوي چشمهاي من غرق در نشاط و شادي خود بودي خوش باش كه شاديت را مي خواهم ,خوش باش كه هميشه خوش ببينمت ...محبوبم تو راه زندگي را انتخاب كن آرزو دارم تو و خوشبختي را هميشه در كنار هم ببينم. وقتي با خود مي انديشم كه تو در چه خيالي هستي ومن در جه خيال خنده ام مي گيرد.. خنده هاي كه از گريه غم انگيز تر است آري من روز هاي سختي را بشت سر گذاشتم اما فراموش نكن چشمان من در پناه اين پنجره هاي يخ بسته جشم براه توست ,چشمان من آن همه اشك را بدرقه ي راهت كرد كه به چشم ها اين همه بي محبت نباشي اي كاش ان قلب سنگينت كه درون سينه ات يخ بسته از حال قلب من خبر داشت..

                                   جان من  سنگ دلي  دل به تو دادن غلط است

   برسر راه تو چون خاك فتادن غلط  است   ............عماد

چشام دريای بارونه شقايق                  

       شقايق درد من يکی دوتا نيست

   آخه درد من از بيگانه ها  نيست..   عماد                      

                                                کاش می شد تنها نبود...

اما افسوس كه نيستي

ای کاش هم چون گذشته شانهايت مرهم هق هق گريه های بی پايانم بود و سينه ی پاکت صندوقچه رازهای درونم . ای کاش چادر شب دوباره بر شهر گسترده می شد و خواب آن ملکه زيبايی همه ی چشمها را روی هم می گذاشت تا هيچ کس شاهد دوستی ما نباشد و بر آن رشک نبرد تا آتش اين حسادت ها دوستی ما را نسوزاند . بگذار دستان پر مهرت سهم آغشته به شوکران نفرت را از قلبم خارج کند . بگذار خزان و زمستان عمرم پايان يابد و به اميد رسيدن به تو بهار را پذيرا باشم

می خوام فراموشت کنم خط بکشم رو خا طره کاری کنم که خاطرت از يادو خاطره بره يواش يواش ميرم تا که گذشته ها رو پاک کنم صداتو از ياد ببرم نوشته هاتو خاک کنم هر جا ميرم عکس تو ا اينجوری که باز نميشه اون يکی رو که بردارم يک ديگه از زيرشه رو در رو ديوار همه جا نقش دوتا چشمونه از زيرشه رو در رو ديوار همه جا نقش دوتا چشمون توست اون لبخند بی ريا نگاهمهربون توست اما چقدر تو فرق داری با اون همه عکس قشنگ پشت نقاب قايم شدی اون نقابای رنگارنگ يه بار شده بيرون بيای از اون جلد عروسکی؟ يه بار شده بخندی که نگيره رنگ الکی؟ نه تو نميفهمی منو حرفای من بی معنيه می گی ديگه بايد برم معنی عاشقی اينه.. باشه برو يادت باشه اون صورتک رو برداری به جای اون رو صورتت عکس خودت رو بذاری شايد ديگه اينجوری همه نگن مهربونه بگن که اون چه بی مرام اون زير آتيش می سوزونه عکس تورو بر می دارم از درو ديوار اين خونه اما بازم عکسای تو تو هر خونه ای مهمونه کاش اونا هم بدونن يه دل داری مث يه سنگ نه مث اون نگاه خوب تو اين همه عکس قشنگ عماد

باغبون خسته سکوت کرد ........ديگه نمي خواد باغبون باشه مي خواد مسافرسرزمين تنهايي باشه ..... ياد گل باغ اما تو ذهنش بود ... گلي که با وجود تمام مهربونياش ، زيباييهاش اما خارهايي داشت که گه گاه دست باغبون رو زخمي مي کرد و بي خبر بود که دل باغبون رو خون مي کنه ... گلي که بعد از فرو کردن هر خاري به دست باغبون عذر مي خواست و باغبونم هر بار مي پذيرفت ......
بار آخرم باغبون پذيرفت و سکوت کرد ....... اما نفهميد چي شد که گل بازعصباني شد .....   و باغبون خاموش شد و حالا مي خواد که بره     شايد خواست گل هم همينه....... صداي قدمهاي باغبون ديگه جوون و محکم نيست ، حالا ديگه صداي قدماش آروم و با طمانينه هست ....... اين اون با غبوني که روز اول وارد اين باغ شد نيست ........
نيم نگاهي کرد به گل و او رو سپرد به خالقش و خوب مي دونست که با غبون تازه در راه ........
در باغ رو باز کرد و شد مسافرسرزمين تنهايي ....مسافری تنها اما عاشق مثل .....عماد

ببخش اگه تو قصه مون

 دو رنگ و نامرد نبودم 

ببخش که عاشقت بودم

  خسته و دل سرد نبودم

ببخش که مثل تو نشد 

خيانتو ياد بگيرم

اگر که گفتم به چشات

بزار واسه تو بميرم

ببخش اگه تو گريه هام 

 دو رنگي و ريا نبود

اگر که دستام مثه تو

با کسي آشنا نبود

ببخش اگه تو عشقمون 

 کم نمي زاشتم چيزي رو        

ببخش که يادم نمي ره 

اون روزاي پاييزي رو

لياقت دستاي تو

 بيشتر از اين نبود عزيز

نه نمي خوام گريه کني 

براي من اشکي نريز

لياقت چشماي         

                             نگاه ِ پاک ِ من نبود

***************************************************