| تبليغات | X |
زين گونه ام...
كه در غم غربت شكيب نيست
گر سر كنم شكايت هجران
غريب نيست
جانم بگيرو....
صحبت جانانه ام ببخش
كز جانم شكيب هست و....
زجانان شكيب نيست ...
گمگشته ديار محبت
كجا رود
نام حبيب هست و ....
نشان حبيب نيست
عاشق منم ....
كه يار به حالم نظر نكرد
اي خواجه درد هست ...
وليكن طبيب نيست
از غربت بيابان
دلخستگي دم از درد
آوار خيس باران
وا مانده در تبي گنگ
نا گه به من رسيدي
من خود شكسته از خود
در فصل نا اميدي...
در بركه ي دو چشمم
نه گريه و نه خنده
گم كرده راه شب را
سر گشته جون پرنده
من ره به خلوت عشق
هر گز نبرده بودم
پيدا نمي شدي تو
شايد كه مرده بودم...
من خود گر فته از خود
از خنده ات شكفتم
چشم تو شاعرم بود
تا اين ترانه گفتم
در خلوت سرايم
يک باره سر كشيدي
ناگه اي پرنده
بار دگر پريدي........عمــــــاد